Η Brabus δεν αρκέστηκε σε ένα ακόμη εξωφρενικά δυνατό Mercedes ή σε μια μαύρη G Class με περισσότερη ισχύ απ’ όση χρειάζεται μια μικρή χώρα. Αυτή τη φορά πήρε ως βάση την Aston Martin Vanquish και δημιούργησε το Bodo, ένα αυτοκίνητο που δεν είναι απλή βελτίωση, αλλά σχεδόν νέα κατασκευή πάνω σε έτοιμη μηχανική βάση. Η γερμανική εταιρεία το περιγράφει ως hyper GT, δηλαδή κάτι ανάμεσα σε μεγάλο grand tourer και hypercar, με τη σπανιότητα, την ισχύ και την υπερβολή να μπαίνουν από την αρχή στο ίδιο πακέτο. Το όνομα δεν είναι τυχαίο. Το Bodo αποτίει φόρο τιμής στον Bodo Buschmann, ιδρυτή της Brabus, ενώ η παραγωγή περιορίζεται σε 77 αυτοκίνητα, αριθμός που παραπέμπει στο 1977, τη χρονιά ίδρυσης της εταιρείας. Αυτό δείχνει και τον ρόλο του μοντέλου. Δεν είναι απλώς ένα προϊόν για πελάτες που θέλουν κάτι πιο δυνατό από μια Vanquish. Είναι μια δήλωση ότι η Brabus θέλει να περάσει πιο βαθιά στον χώρο των coachbuilt κατασκευών, εκεί όπου το ζητούμενο δεν είναι μόνο το tuning, αλλά η δημιουργία ενός διαφορετικού αυτοκινήτου πάνω σε κορυφαία βάση.
Η βάση είναι ήδη σοβαρή. Η νέα Aston Martin Vanquish χρησιμοποιεί V12 twin turbo κινητήρα 5,2lt με 823hp και 1.000Nm, κίνηση πίσω και αυτόματο κιβώτιο 8 σχέσεων τοποθετημένο πίσω σε διάταξη transaxle. Η Brabus κράτησε αυτή την αρχιτεκτονική, αλλά ανέβασε την απόδοση στους 1.000Ps και τη ροπή στα 1.200Nm. Δεν υπάρχει υβριδική υποβοήθηση, δεν υπάρχει ηλεκτρικό torque fill, δεν υπάρχει κάποια προσπάθεια να γίνει το αυτοκίνητο πιο «κοινωνικά αποδεκτό». Είναι ένας V12 με δύο turbo, πίσω κίνηση και αρκετή ισχύ για να κάνει την απλή Vanquish να δείχνει σχεδόν εγκρατής. Οι επιδόσεις είναι ανάλογες της υπερβολής. Το 0-100km/h ολοκληρώνεται σε 3,0sec, τα 0-200km/h σε 8,5sec και η τελική ταχύτητα φτάνει τα 360km/h. Για ένα μεγάλο GT με V12 μπροστά και κίνηση πίσω, οι αριθμοί είναι περισσότερο δήλωση ισχύος παρά απλή τεχνική προδιαγραφή. Η Brabus δεν προσπάθησε να φτιάξει το πιο αποστειρωμένο hypercar της αγοράς. Έφτιαξε ένα αυτοκίνητο που θέλει να δείχνει βαρύ, μακρύ, σκοτεινό και λίγο επικίνδυνο, σαν να βγήκε από υπόγειο γκαράζ όπου το φως απαγορεύεται.
Το αμάξωμα είναι κατασκευασμένο από carbon και δεν περιορίζεται σε μερικά πρόσθετα αεροδυναμικά βοηθήματα. Η Brabus έχει αλλάξει ουσιαστικά την εξωτερική εικόνα της Vanquish, δίνοντας στο Bodo μεγαλύτερο, πιο επιθετικό και πιο θεατρικό σχήμα. Το μήκος φτάνει τα 5.062mm, ξεπερνώντας αισθητά τη βρετανική βάση, ενώ οι αναλογίες παραμένουν κλασικά grand tourer: μακρύ καπό, χαμηλή οροφή, φαρδύ πάτημα και πίσω μέρος που περισσότερο φωνάζει παρά υπογράφει διακριτικά. Οι ζάντες είναι σφυρήλατες Brabus Monoblock Z GT Shadow Edition 21in, με ειδικά εξελιγμένα ελαστικά Continental SportContact 7. Πίσω τους υπάρχουν κεραμικά φρένα, με εμπρός δίσκους 410mm, απαραίτητα για ένα αυτοκίνητο που συνδυάζει πάνω από 1.000Ps με τελική 360km/h και βάρος που δύσκολα θα θυμίζει ελαφρύ track toy. Το πλαίσιο διαθέτει πέντε προγράμματα οδήγησης, ενώ η ανάρτηση μπορεί να μεταβάλει το ύψος κατά 25mm, ώστε το Bodo να προσαρμόζεται ανάλογα με τη χρήση και το οδόστρωμα.
Το πίσω μέρος είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό σημείο του αυτοκινήτου. Οι δύο διπλές απολήξεις της εξάτμισης είναι τοποθετημένες κάθετα, δημιουργώντας εικόνα που θυμίζει περισσότερο hypercar παρά κλασικό GT. Υπάρχει ενεργή πίσω αεροτομή, έντονος διαχύτης και συνολικά μια αισθητική που απέχει πολύ από την κομψή βρετανική προσέγγιση της Vanquish. Αν η Aston Martin προσπαθεί να δείχνει αριστοκρατική ακόμη και όταν έχει V12, η Brabus αποφάσισε ότι η αριστοκρατία χρειάζεται λίγο carbon, πολύ μαύρο και εξατμίσεις που μοιάζουν να έχουν θυμώσει. Στο εσωτερικό, η βασική αρχιτεκτονική παραμένει αναγνωρίσιμα κοντά στη Vanquish, όμως η Brabus έχει ντύσει την καμπίνα με δικά της υλικά και λεπτομέρειες. Υπάρχει εκτεταμένη χρήση δέρματος, carbon, ειδικών ραφών και στοιχείων που φέρουν την υπογραφή του Bodo Buschmann. Δεν πρόκειται για μινιμαλιστική πολυτέλεια. Πρόκειται για εκείνο το είδος ακριβής υπερβολής που θέλει να φαίνεται ότι κόστισε πολύ, ακόμη και σε ανθρώπους που δεν ξέρουν πόσο κοστίζει. Και εδώ το Bodo πατά πάνω στην κλασική λογική της Brabus: όσο πιο μαύρο, σπάνιο και υπερβολικό, τόσο πιο σωστό.
Η τιμή ξεκινά πάνω από το ένα εκατομμύριο ευρώ, με αναφορές κοντά στα 1,3 εκατ. ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται πιθανές εξατομικεύσεις. Αυτό σημαίνει ότι το Bodo δεν ανταγωνίζεται απλώς μια Aston Martin Vanquish. Μπαίνει σε περιοχή συλλεκτικών hyper GT, εκεί όπου η αξία δεν καθορίζεται μόνο από την ισχύ ή την τελική ταχύτητα, αλλά από τη σπανιότητα, την ιστορία, το όνομα και την αίσθηση ότι ο πελάτης αγοράζει κάτι που δεν θα παρκάρει δίπλα του κανείς άλλος. Το Brabus Bodo είναι σημαντικό γιατί δείχνει μια διαφορετική φιλοδοξία για την εταιρεία. Η Brabus έγινε διάσημη βελτιώνοντας Mercedes, αλλά εδώ δεν μιλάμε για το γνωστό σενάριο περισσότερης ισχύος, μεγαλύτερων ζαντών και πιο άγριου bodykit. Το Bodo είναι πολύ πιο κοντά σε coachbuilt κατασκευή, με νέο carbon αμάξωμα, περιορισμένη παραγωγή, δικό του όνομα και ειδικό αφήγημα. Αυτό το βάζει σε πιο ακριβό και πιο απαιτητικό πεδίο, όπου οι πελάτες δεν αγοράζουν απλώς γρηγορότερο αυτοκίνητο, αλλά αντικείμενο συλλογής.
Η ειρωνεία είναι ότι η Vanquish δεν ήταν ακριβώς αδύναμη ή διακριτική από μόνη της. Με V12, πάνω από 800hp και τελική ταχύτητα που ξεπερνά τα 340km/h, ήδη βρισκόταν στην κορυφή των σύγχρονων grand tourer. Η Brabus όμως την πήρε και την έκανε να μοιάζει σχεδόν πολιτισμένη. Το Bodo είναι η εκδοχή όπου η βρετανική κομψότητα φόρεσε γερμανικό μαύρο κοστούμι, πήγε γυμναστήριο, έβαλε δύο μεγαλύτερα turbo και αποφάσισε ότι η διακριτικότητα είναι πρόβλημα προς επίλυση. Δεν είναι αυτοκίνητο για όλους, ούτε καν για όλους όσοι μπορούν να αγοράσουν μια Vanquish. Είναι ένα μηχάνημα για πελάτες που θέλουν V12 χωρίς υβριδικά άλλοθι, 1.000Ps στους πίσω τροχούς, παραγωγή 77 μονάδων και παρουσία που δεν αφήνει κανέναν να αναρωτηθεί αν είναι κάτι ειδικό. Το Brabus Bodo δεν προσπαθεί να είναι ευγενικό. Προσπαθεί να είναι σπάνιο, γρήγορο, ακριβό και ακραίο. Και σε αυτό, δύσκολα μπορεί να του πει κανείς ότι απέτυχε.
