Η συζήτηση για τα ηλεκτρικά πατίνια επιστρέφει με μεγαλύτερη ένταση, όχι μόνο λόγω των ατυχημάτων που έχουν καταγραφεί, αλλά και εξαιτίας της εικόνας που παρατηρείται καθημερινά σε μεγάλους οδικούς άξονες της Αθήνας. Πατίνια εμφανίζονται να κινούνται σε δρόμους όπως ο Κηφισός και η Συγγρού, δηλαδή σε σημεία όπου η κυκλοφορία γίνεται με υψηλές ταχύτητες, μεγάλη πυκνότητα οχημάτων και συνθήκες που δεν έχουν καμία σχέση με τη χρήση για την οποία προορίζονται τα Ελαφρά Προσωπικά Ηλεκτρικά Οχήματα. Το ισχύον πλαίσιο είναι σαφές: τα ηλεκτρικά πατίνια δεν επιτρέπεται να κινούνται σε δρόμους όπου το ανώτατο όριο ταχύτητας ξεπερνά τα 50km/h, ενώ η μέγιστη επιτρεπόμενη ταχύτητά τους ορίζεται στα 25km/h. Αυτό σημαίνει ότι η παρουσία τους σε μεγάλες λεωφόρους ή άξονες ταχείας κυκλοφορίας δεν είναι απλώς επικίνδυνη, αλλά και παράνομη. Ένα ηλεκτρικό πατίνι που κινείται με 20 ή 25km/h ανάμεσα σε αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, φορτηγά και λεωφορεία δημιουργεί μεγάλη διαφορά ταχύτητας με την υπόλοιπη κυκλοφορία. Αυτή η διαφορά είναι από μόνη της πηγή κινδύνου, ειδικά όταν δεν υπάρχει προστατευμένος ποδηλατόδρομος, επαρκής χώρος στο δεξί άκρο του δρόμου ή φυσικός διαχωρισμός από τα υπόλοιπα οχήματα. Σε άξονες όπως ο Κηφισός, όπου η κυκλοφορία έχει χαρακτήρα αυτοκινητόδρομου, η χρήση πατινιού είναι εκτός λογικής λειτουργίας του μέσου. Το πρόστιμο για κίνηση ηλεκτρικού πατινιού σε δρόμο όπου δεν επιτρέπεται η κυκλοφορία του φτάνει τα 200 ευρώ. Αν το πατίνι εντοπιστεί σε δρόμο όπου το όριο ταχύτητας είναι πάνω από 50km/h, προβλέπεται πρόστιμο 100 ευρώ. Παράλληλα, υπάρχουν ξεχωριστές κυρώσεις για την υπέρβαση της μέγιστης επιτρεπόμενης ταχύτητας του ίδιου του πατινιού. Αν κινείται έως 35km/h αντί για 25km/h, το πρόστιμο είναι 40 ευρώ, ενώ αν ξεπεράσει τα 35km/h, ανεβαίνει στα 100 ευρώ. Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι μόνο το ύψος των προστίμων. Είναι κυρίως η εφαρμογή των κανόνων. Τα ηλεκτρικά πατίνια έχουν μπει στην καθημερινότητα των πόλεων πιο γρήγορα από όσο προσαρμόστηκαν οι υποδομές και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Πολλοί χρήστες τα αντιμετωπίζουν σαν απλό μέσο μικρής μετακίνησης, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι από τη στιγμή που κινούνται στον δρόμο υπόκεινται σε συγκεκριμένες υποχρεώσεις. Δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται όπου βολεύει, δεν μπορούν να κινούνται με οποιαδήποτε ταχύτητα και δεν μπορούν να συνυπάρχουν αυθαίρετα με πεζούς, ποδήλατα ή αυτοκίνητα ανάλογα με το τι εξυπηρετεί κάθε φορά τον αναβάτη.

Οι κανόνες χρήσης δεν περιορίζονται μόνο στο πού επιτρέπεται να κυκλοφορούν. Ο αναβάτης πρέπει να κρατά το τιμόνι και με τα δύο χέρια, εκτός αν δίνει σήμα αλλαγής κατεύθυνσης, ενώ απαγορεύεται η μεταφορά δεύτερου ατόμου. Όταν υπάρχει ποδηλατόδρομος, το ηλεκτρικό πατίνι πρέπει να κινείται σε αυτόν και όχι στο υπόλοιπο οδόστρωμα. Σε σημεία όπου κυκλοφορούν πεζοί, η ταχύτητα πρέπει να προσαρμόζεται στον ρυθμό των πεζών, χωρίς παρενόχληση και με παραχώρηση προτεραιότητας. Τη νύχτα ο αναβάτης πρέπει να είναι ορατός από όλες τις κατευθύνσεις με αντανακλαστικό ρουχισμό ή αντίστοιχο εξοπλισμό. Υπάρχουν επίσης απαγορεύσεις που συχνά παραβλέπονται στην καθημερινή χρήση. Δεν επιτρέπεται η ρυμούλκηση από άλλο όχημα, η ρυμούλκηση ή ώθηση αντικειμένων, η μεταφορά φορτίου που εμποδίζει την οδήγηση ή θέτει σε κίνδυνο άλλους χρήστες του δρόμου, η παράλληλη κίνηση δύο ή περισσότερων πατινιών, η χρήση ακουστικών που απομονώνουν τον οδηγό από το περιβάλλον και η χρήση κινητού τηλεφώνου εν κινήσει, εκτός αν βρίσκεται σε ειδική βάση ανοικτής ακρόασης. Η εικόνα ενός πατινιού σε Κηφισό ή Συγγρού δείχνει ακριβώς το κενό ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη. Το νομοθετικό πλαίσιο υπάρχει, οι περιορισμοί είναι συγκεκριμένοι, όμως η καθημερινή εφαρμογή παραμένει προβληματική. Η επικινδυνότητα δεν αφορά μόνο τον αναβάτη, ο οποίος είναι πλήρως εκτεθειμένος χωρίς αμάξωμα, ζώνη ή ουσιαστική παθητική ασφάλεια. Αφορά και τους υπόλοιπους οδηγούς, οι οποίοι καλούνται ξαφνικά να αντιδράσουν σε ένα πολύ αργότερο, μικρό και ευάλωτο όχημα μέσα σε περιβάλλον υψηλής ταχύτητας. Γι’ αυτό και η συζήτηση για τα ηλεκτρικά πατίνια δεν μπορεί να μείνει μόνο στα πρόστιμα. Χρειάζεται καθαρή ενημέρωση, έλεγχος και κυρίως διαχωρισμός των χώρων κίνησης. Τα πατίνια μπορούν να λειτουργήσουν ως πρακτικό μέσο μικροκινητικότητας σε κέντρα πόλεων, γειτονιές, ήπιες διαδρομές και περιοχές με κατάλληλη υποδομή. Δεν έχουν όμως θέση σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, ούτε μπορούν να υποκαταστήσουν μοτοποδήλατο ή μοτοσικλέτα σε μεγάλους άξονες. Το βασικό συμπέρασμα είναι απλό: ηλεκτρικό πατίνι σε Κηφισό, Συγγρού ή οποιονδήποτε δρόμο με όριο πάνω από 50km/h δεν επιτρέπεται. Η χρήση του σε τέτοιο περιβάλλον είναι παράνομη, επικίνδυνη και αντίθετη με τον ρόλο για τον οποίο σχεδιάστηκε το μέσο. Αν τα ηλεκτρικά πατίνια πρόκειται να παραμείνουν μέρος της αστικής μετακίνησης, αυτό μπορεί να γίνει μόνο με σαφείς κανόνες, πραγματικό έλεγχο και χρήση στους δρόμους όπου πράγματι μπορούν να κινηθούν με ασφάλεια.